Regenwoud, tempels en watervallen bij Palenque


Eenmaal terug in Mexico vanuit Belize neem ik afscheid van Hanneke en Tom die weer terug naar Nederland vliegen. I’m all by myself now!

Vanaf nu ga ik alleen verder, over land terug richting Mexico City met nog een paar toffe bestemming te gaan. En dat begint met 9 uur wachten op het busstation in Chetumal, waar mijn nachtbus naar Palenque pas om twaalf uur ’s avonds gaat. De rit zelf in de luxe ADO bus voelt echter als vijf minuten, want ik slaap de hele weg. Ik kruis weer een nieuwe tijdzone (die tijdens mijn reis al wel zes keer is gewisseld) en kom om zes uur ’s ochtends aan in het regenwoud van Palenque. Wat ik alleen even was vergeten, is dat het in het regenwoud REGENT. Damn..

Douchen met brulapen
Vanaf het busstation in Palenque neem ik een taxi naar een klein paradijsje: een hutje in het regenwoud. Omdat het nog zo vroeg is, kan ik nog niet inchecken. Ik besluit een lange, warme douche te nemen bij het toiletgebouwtje en geniet van alle jungle geluiden om me heen. Door de regen worden de brulapen wakker en het geluid is oorverdovend. Wow, ik voel me echt Jane in de jungle! Als ik uit de douche stap, word ik vergezeld door twee agoeti’s. Ik moest eerlijk gezegd even googlen wat voor een dieren het waren. Nog nooit van een agoeti gehoord. Het is een soort grote muis die het met een eekhoorn deed en capibara ouders heeft.

Me-time in the jungle
Om 10 uur wordt het droog en besluit ik richting de tempels te lopen. Ik probeer het Go Slow van Belize nog even vast te houden en heb oog voor alle kleine dingen om me heen: vlinders, libelles, spinnen, bloemen.. De natuurfotograaf in me wordt wakker. Via de uitgang van het park ga ik naar binnen, waardoor ik de route eigenlijk andersom loop als alle andere toeristen die bij de hoofdingang starten en het grootste gedeelte alsnog voor mezelf heb, ondanks dat het al wat later op de dag is. Wow, de tempels zijn zo indrukwekkend! Veruit de mooiste Mayastad die ik tot nu toe gezien heb. Het doet me ook een beetje denken aan Angkor Wat in Cambodja; waar de natuur op sommige plekken helemaal vergroeid is met de tempels. Ik kan er geen genoeg van krijgen en neem alle tijd voor het maken van foto’s, rust uit onder een boom, op een tempeltrede, op de top, aan de voet en probeer de natuur om me heen helemaal in me op te nemen. Het is me-time en ik geniet van het fotograferen en alleen zijn en laat mijn gedachten afdwalen naar van alles en nog wat.

Wat ik alleen óók even vergeten was (ik moet echt vaker naar de jungle..), is dat het in de jungle HEET en VOCHTIG is. Ik zweet me een ongeluk in mijn lange broek, dus is het ’s middags tijd om te chillen bij het zwembad waar ik de tijd neem om te schrijven. Wat een heerlijke dag! Vervolgens word ik op mijn kamer vergezeld door de Friese Nelly & Mariëlle, waar ik gezellig mee ga eten.

De volgende ochtend word ik weer gewekt door het geluid van de brulapen, die zich dit keer in de boom boven mijn huisje hebben gehuisvest. Ze zitten hoog, maar toch leuk om een glimp van ze op te vangen. Er schijnen ook veel rode papegaaien en toekans te zitten, maar die laten zich helaas niet zien.

Watervallen Misol Ha en Aqua Azul
Daarna ga ik mee met een tour. De eerste stop is bij de waterval Misol Ha. Een spectaculaire waterval, waar je ook achterlangs kan lopen. Prachtig! De tweede stop is bij Aqua Azul; trapsgewijze watervallen waar het water intens blauw is. Althans, normaalgesproken. Door de regen is het nu meer Aqua Moreno en is het water dus poepbruin. Jammer.. toch maakt het de waterval niet minder bijzonder. Door het oorverdovende geluid krijg ik een Victoria Falls gevoel.

Een gevaarlijke weg
Vervolgens reis ik in 5 uur tijd door naar San Cristóbal de las Casas. De weg ernaartoe is een smalle kronkelweg door de bergen met prachtige uitzichten. Wat een verademing na het ‘lelijke’ platte landschap van de staten Quintana Roo en Yucatán. Het enige stadje wat het uitzicht onderbreekt is Ocosingo dat halverwege ligt. De wegen van en naar dit stadje hebben de afgelopen jaren veel veiligheidsissues gekend vanwege drugs- en mensensmokkel. Gewapende wegblokkeringen zijn niet ongewoon. De weg is dan ook niet 100% veilig en alle reguliere bussen rijden om die reden 4 uur om via de noordelijke stad Villahermosa. Echter gaat de tour waar ik mee ben, wel via deze weg. We gaan wat vroeger bij de waterval weg, zodat we niet alles in het donker hoeven te rijden. Als het donker wordt, voelt het toch een beetje spannend met die donkere, dichte jungle naast de ramen van het busje. Gelukkig is er geen vuiltje aan de lucht en kom ik veilig aan in San Cristóbal de las Casas. Het is de eerste keer dat ik Mexico een heel klein beetje spannend vind. Ondanks het slechte imago van Mexico, heb ik me namelijk tot nu toe nog geen één keer onveilig gevoeld. De Mexicanen zijn súpervriendelijk en alle steden en eilandjes voelen erg vredig, ook in het donker. Gelukkig is deze weg een uitzondering in dit deel van Mexico, dus de rest zal gewoon weer net zo veilig zijn 🙂

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Ans en Joop Manuels schreef:

    Super mooie foto’s en bezienswaardigheden weer erg mooi.
    Fijne reis nog.
    xxxPaMa

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s