Unbeliezable!


Ik ben halverwege m’n reis door Mexico en laat de regio Yucatán achter me. We komen langs het stadje Chetumal, vlakbij de grens met Belize. Hoe vaak kom je nou langs de grens van Belize..?

Mijn reizigershart begint natuurlijk alweer sneller te kloppen bij het idee van een nieuw land, dus laat ik Mexico even voor wat het is en gaan we de grens over naar Belize. Altijd interessant zo’n grensovergang. Een klein, open gebouwtje aan zee, drugshonden die even aan je rugzak mogen komen snuffelen (spannend!) en natuurlijk maar één immigratieloketje open zodat het lekker lang duurt. Het motto van Belize wordt meteen duidelijk: Go Slow!

Caye Caulker
In een paar uur varen we via San Pedro, een stadje op een Beliziaans (?) eiland, naar onze eindbestemming Caye Caulker. Een autovrij eilandje in de Caribische zee, met wederom intensblauw helder water, wit zand en wuivende palmbomen. De vibe is alleen direct totaal anders dan in Mexico. De voertaal is Engels en de salsamuziek heeft plaatsgemaakt voor reggae, reggaetón, reggaemuffin en alles wat daartussen ligt. In plaats van Mayamensen vormen donkere mensen met rasta’s het straatbeeld. En in plaats van betonnen huisjes in felle kleuren bestaat het eiland uit houten huisjes in pastelroze, pastelgeel, pastelgroen of pastelblauw.

Go slow
Omdat het de laatste dagen van Hanneke en Tom zijn – en chillen op een bounty eiland sowieso altijd één van mijn hobby’s is geweest – doen we lekker wat Belize ons voorschrijft: go slow. We ontbijten met fried jacks (een soort empanada ter grootte van een burrito gevuld met wat je wil), dobberen uren in een tube op het water op Koko beach, dineren met kreeft, garnalen en verse vis en toppen het af met onze favo bezigheid: potjes Sequence spelen. Ultiem genieten. En we vallen ook nog eens met onze neus in de butter want het is Bob Marley day, dus luisteren we de hele dag naar zijn fijne tunes. Er wordt ook speciaal voor hem een feest georganiseerd op The Split, de uiterste punt van het eiland waar een hurricane een aantal jaar geleden het eiland in tweeën deelde. Echter bleek het feest overdag te zijn in plaats van ’s avonds, dus tja, ’s avonds waren we er de enige gasten.. Je kan niet alles hebben.

Go fast
Maar degenen die denken dat elke druppel adrenaline met al dat chillen nu wel uit mijn bloed verdwenen is, hebben het mis. Daar hebben ze in Belize namelijk iets op bedacht: een adembenemend rif voor de kust met een prachtige onderwaterwereld. Het rif is dezelfde als waar we hebben gesnorkeld in Tulum in Mexico en door zijn lengte dus één van de grootste riffen ter wereld. Maar oh mijn god, wat is het hier mooi! De eerste stop van ons snorkeltripje wordt gevormd door een prachtige coral garden, met diverse soorten koraal in alle kleuren. Ook zien we daar prachtig gekleurde tropische vissen, mooie schelpen, een enorme zeeslang/ mureen, een verscholen haaitje in zijn koraalgrot, een platvis en vijf enorme baracuda’s om ons heen! Denk bij de laatste de intromuziek van Jaws erbij en geloof me, je go slow vibe is direct voorbij.

Bij de tweede stop springen we al iets minder spontaan het water in. We zwemmen namelijk tussen haaien! Nurse sharks, dus gelukkig niet gevaarlijk, maar wel bijna even groot als wijzelf. En alsof dat nog niet genoeg adrenaline veroorzaakt, zwemmen er ook nog 10, nee 20, nee wel 30 stingrays om ons heen! Zo veel, dat ze gewoon tegen je aan zwemmen. Met de verhalen van Steve Irwin’s dood en een toeriste in Tulum die in haar nek werd gestoken omdat ze er per ongeluk op ging staan en op slag dood was nog in ons achterhoofd, doen we ons uiterste best om niet hetzelfde lot te bezegelen. Maar los van deze gevallen zijn het eigenlijk hele vriendelijke en ongevaarlijke dieren, dus proberen we vooral te genieten van deze fantastische ervaring! Links, rechts, onder me door, tegen me aan, ze zijn werkelijk overal. Heel bijzonder!

Vervolgens stoppen we nog bij een hoek van de baai waar ik nóg een dier van mijn onderwater bucketlist kan strepen: zeepaardjes! En zien we nog tarpons, enorme zilveren vissen. Gelukkig varen we daar alleen langs.

The great blue hole
De laatste dag gaat Tom naar dé hotspot van Belize: the great blue hole. Zoals de naam zegt, een groot blauw gat midden op zee, wat ooit in de ijstijd een bovenlandse grot is geweest. Hij doet er 3 duiken en ziet er stalactieten, enorme kreeften en ander moois, supergaaf! Helaas is het voor Hanneke en mij te lang geleden dat we hebben gedoken. Je moet recent gedoken hebben en wat ervaring hebben. Je gaat namelijk best diep, tot 30 meter. Dus deze hotspot laten we aan ons voorbij gaan en bakken nog maar wat bruiner op het strand.

Na vijf dagen is het helaas weer tijd om terug te gaan naar Mexico. Op veel blogs lees ik dat de rest van Belize niet heel erg de moeite waard is (het is immers klein), Hanneke en Tom moeten terug naar het Mexicaanse vliegveld voor hun terugvlucht en mijn portemonnee is ook leeg, dus gaan we weer terug de grens over naar Mexico. Want hoe bijzonder Belize ook is, het is duur! 60 euro heen met de boot, 60 euro terug, 20 euro exit fee, 25 euro entrance fee, minimaal 20 euro per overnachting, 15 euro voor een hoofdgerecht etc. Het tikt snel aan en was eigenlijk gewoon een luxe Europees weekendje weg. Maar dan heb je ook wat, want Belize is wel unbeliezable!

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Ans en Joop Manuels schreef:

    Ziet er weer geweldig uit weer veel gezien en genoten en gele fraaie foto’s
    Nu weer naar Mexico en dan in je eentje verder in de jungle.
    Fijne reis nog.
    xxxxPaMa

  2. Marije schreef:

    Wauw wat een mooie kleuren allemaal!!

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s