Varen met de pirogue in Manakara


Na de treinreis van Fianar naar Manakara die diepe indruk maakte, besluiten we om nog in Manakara te blijven en even een dagje ‘iets leuks’ te gaan doen.

Varen met de pirogue

We lopen rond door het stadje en als twee blanke toeristen val je nu eenmaal snel op, dus het duurt niet lang voordat de eerste tour guide zich aanbiedt. We besluiten een boottochtje te maken over de rivier in een pirogue, een traditioneel Malagassisch houten bootje. Met drie man sterk peddelen ze ons naar een vissersdorpje. Echter na een rondje te hebben gelopen willen we er snel weer weg. Weer die arme kindjes die bedelen om een koekje, geld of je t-shirt. We kunnen het even niet meer verdragen na de treinreis van gisteren. We vragen de gids of we het tweede dorpje over kunnen slaan. We stoppen nog bij een vleesetende plant, de vanilleplant, een distilleerderij van etherische oliën, een Chinees kerkhof en.. de zee! Voor het eerst in Madagaskar zien we het strand. We zijn nu aan de oostkust, dus zien we de Indische oceaan. Helaas is het te koud en de golven te hoog om te zwemmen.

5-sterren diner

’s Avonds rijden we met de pousse pousse naar het beste restaurant van de stad. Restaurant Sharon is de top choice uit de Lonely Planet, dus dat moet wel goed zijn. Op plastic stoeltjes, buiten, bestellen we flink wat eten. Een bord frites, een salade, twee borden mie, twee zebu sate, een fles water en een flesje cola. 5 euro. Dat moet wel goed zijn. Vooral als we ineens een inkijkje hebben in de pikzwarte keuken. De frites zijn vast gebakken in eeuwenoud frituurvet, de salade gewassen in kraanwater, de borden mie lauw opgewarmd uit zo’n stalletje langs de weg en de sate wordt voor onze ogen gebakken op een zwarte straatgrill naast het restaurant. Onze honger verdwijnt. Vooral ook omdat er weer vier zwarte ogen en twee kinderhandjes ons door het hek aanstaren. We geven al het eten weg en schuiven het zo in hun plastic zak. Oh wat zijn ze dankbaar. Ze eten er heerlijk van.

Reizen met de taxi-brousse deel 2

De volgende ochtend verzamelen we om 8 uur weer op het taxi brousse station van Manakara. We kijken onze ogen uit hoe alles op het dak van deze busjes wordt gebonden: bagage, zakken rijst, manden met kippen, fietsen en zelfs een hele racemotor. We kijken ook onze ogen uit naar de namen van de bus company’s: SOA Trans. Dat klinkt als een fijne maatschappij. Om 9.45 uur is ons busje vol met 18 mensen en kunnen we vertrekken. Nog geen twee uur gewacht; geen slechte score na de 3,5 uur van vorige keer.

Na tien minuten begint de non achter ons over te geven. Ugh. Hopelijk zet ze haar plastic tasje zo niet op de grond zodat het naar mijn voeten loopt.. Niet veel later begint het kind voor ons ook. Daarna iemand naast ons. In het eerstvolgende dorp maken we een stop en koopt het hele busje de ranzige gefrituurde kip die op schalen naast de bus wordt aangeboden. We konden er onze vingers op natellen, want we zijn nog geen half uur op weg of iedereen begint alweer te kotsen. Nu acht mensen in totaal. Ik probeer de ondergekotste handen met stukjes, de ondergekotste ramen, de geluiden en de geur niet te zien, horen en ruiken. En bij elke stop blijven ze maar die godvergeten kip of bedorven vruchten kopen en eten. EET DAT NOU ***VERDOMME NIET wil ik schreeuwen. Mensen hebben hier geen idee van bacteriën. Halverwege de reis zie ik op een paar cm afstand naast me ineens 20 baby kakkerlakken uit de gaatjes van het blik van de auto kruipen. Oh.. my.. god.. En een grote recht voor me. In gedachten bouw ik een muurtje om mezelf heen Ik ben hier niet. Ik zit niet in dit busje. Ik ruik de kotsgeur niet. Die kakkerlak loopt niet over mijn been. Bij het volgende dorp stappen er nog een zooitje mensen in. En nog meer. Met de meest ranzige kleren. En stinken..!! Op de rij voor ons zitten 10 mensen. Ja echt, 10. Wij hebben ‘geluk’ en zitten op een rij met 6 mensen. In totaal meer dan 30 mensen, in een minibusje. Dit is onmenselijk. Ik kan niet meer en voer een mentale strijd in mijn hoofd. Ik ben echt geen watje, heb op de meest crappy manieren over de wereld gereisd, ik hou van avontuur. Maar dit is teveel. De afgelopen tien jaar heb ik tijdens mijn reizen nog nooit van die antibacteriële gel gebruikt. Maar nu zou ik er wel mee willen douchen. Ik voel me zo smerig.. Na 6 uur komen we dan eindelijk aan in Fianarantsoa.

Het internet liegt niet

’s Avonds krijgen we de slappe lach om alles wat we die dag hebben meegemaakt. Stukje verwerking denk ik. We zijn een week in Madagaskar en het valt ons zwaar. We zijn reismoe. Dit is me nog nooit gebeurd. Hebben we ons dan zó vergist, zó verkeerd ingelezen? We googlen wat. ‘Madagaskar overtreft superlatieven’. Nou dat klopt. Vies, smerig, ranzig. Er is een vierde woord nodig. ‘Reizen met de taxi brousse is oncomfortabel, maar goedkoop’. Oncomfortabel in de zin van teveel mensen en warm, ja. Maar er zit voor mij nog wel een verschil tussen oncomfortabel en onmenselijk! ‘In Madagaskar waan je je in een andere wereld’. Klopt ook, de wereld van een van de armoedigste landen ter wereld. ‘In Madagskar reis je terug in de tijd’. Juist, terug naar de Middeleeuwen, waar de kippen ook vrij rondliepen, het riool open lag en de pest uitbrak. Het internet liegt dus niet, het is maar net hoe je het interpreteert..

We besluiten daarom samen: NOOIT MEER een taxi brousse. Klaar met het avontuur. De volgende dag besteden we in Fianar de hele dag aan het huren van een auto. Aan het eind van de dag lukt het ons om een auto inclusief prive chauffeur te huren. Daar gaan we de komende 5 dagen mee op pad langs de Route National 7 naar het westen. Onderweg zullen we stoppen bij drie mooie natuurparken. Tijd voor de mooie kant van Madagaskar. We hebben er – ondanks alles – zin in!

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Ans&Joop schreef:

    Wat een ellende in zo’n mooi land wat ook heel vies is.
    Wijs besluit om een auto met chauffeur te huren. Wel weer mooie foto’s gemaakt. Fijne reis nog.
    xxxPaMa

  2. Ellie en Geer schreef:

    Hoi Chantal. Ik heb je reisverslag al een paar keer gelezen en ik zie het bijna voor me. Ik heb het met je te doen en ik hoop echt dat er een mooie week aankomt! Liefs elle en geer

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s