Bedreigend Tana en terug in de tijd in Antsirabe


Met een propellervliegtuigje vliegen we ’s avonds vanuit Mauritius in een kleine drie uur naar de volgende bestemming: Madagaskar. Vanuit de lucht zien we zelfs boven de hoofdstad Antananarivo maar weinig lichtjes. Dat belooft veel primitiefs. Op de luchthaven bereiden we ons na alle verhalen op internet voor op een urenlange immigratieprocedure. Nadat we uit het vliegtuig zijn gestapt staan we echter binnen 10 minuten met visum en bagage en al alweer buiten. Bizar! We zijn super verbaasd over dit recordtempo en eigenlijk ook een beetje teleurgesteld dat ze niet eens naar onze cholerastempel hebben gekeken..

‘Gevaarlijk’ Tana 

De volgende dag worden we vanuit alle kanten gewaarschuwd voor Antananarivo – ook wel Tana genoemd. Het is geen veilige stad. We worden geadviseerd niet met telefoons, geld of camera’s over straat te gaan. Er is niets te zien, dus kun je beter binnenblijven. Er wordt ons flinke angst aangepraat, waardoor m’n reisplezier heel even tot het nulpunt daalt. Janine wil dan ook liever binnen even bijkomen van de reis, maar mijn reizigershart kan het niet laten om toch de straat op te gaan om een indruk te krijgen van de stad. Want als ik binnen moet blijven dan kan ik net zo goed terug naar Nederland gaan. Met slechts 20.000 ariary (6 euro) op zak, loop ik wat straatjes in. Werkelijk alles van a tot z is uitgestald langs de straten. Fietsen, koffers, dekens, ondergoed, speelgoed, zaklampen, noem maar op. Auto’s rijden er met stinkende uitlaatgassen langs en mensen lopen er tussendoor. Regelmatig voel ik een bumper van een auto in m’n knieholte. Ik besluit een paar mooie mannensokken te kopen voor 2000 ariary (ca. 60 cent), want het is koud hier ’s avonds! Het is enorm druk op straat. Regelmatig pakt een kindje m’n hand vast en loopt een paar honderd meter met me mee, bedelend om geld of eten. Ik probeer niet te kijken en ze te negeren, maar oh wat is dat moeilijk. Arme kindertjes.. Wat had ik hier graag foto’s gemaakt of gefilmd om een indruk te geven van wat ik zag. Maar ja, helaas, een 100x gewaarschuwd mens telt voor 200 en dus had ik geen camera bij me.

Langs de RN7

Aangezien er verder weinig bijzonders is te zien in Tana, besluiten we ’s middags al door te reizen. Marie, een Frans meisje in het hostel, loopt stage in Antsirabe en ze reserveert voor ons de Gasy Car (een luxe minibusje). We volgen de RN7 – een van de weinige asfaltwegen in het land – naar het zuiden. Wát een prachtig ritje! Ik word spontaan verliefd op Madagaskar. Slingerend over heuvels en bergen rijden we langs het rode zand, de rijstterrassen en de oranje lemen huisjes en worden we getrakteerd op een vuurrode zonsondergang. Wow! Dit is Afrika.

Na 4 uur komen we – tegen alle waarschuwingen in om iets in het donker te doen – in het donker aan in Antsirabe. Er staan direct 20 witte ogen om ons heen om ons naar ons hotel te brengen. Ik versta niet zo goed Frans en al helemaal niet als ze door elkaar praten en m’n arm vasthouden. Het voelt nogal bedreigend, ook al hebben ze niks kwaads in de zin. Ik probeer het maar te zien als pure acquisitie voor een taxiritje met een rijke toerist naar een hotel. We hebben nog geen idee van de prijzen en moeten nog een beetje oefenen met de Franse onderhandelingen, maar gelukkig helpt Marie ons op weg en komen we veilig aan bij ons hotel. Om nog meer te wennen aan het Malagassische leven besluit ik voor het avondeten de lokale specialiteit te proberen: zebu. Rundvlees van een soort koe met een hoge bult op zijn rug.

Koloniaal Antsirabe

Antsirabe is de hoogst gelegen stad van Madagaskar en staat bekend om de pousse pousse: een houten loopkarretje waar iemand op kan zitten en op vervoerd kan worden. Magere mannetjes rennen op hun blote voeten door de straten om de bevolking van a naar b te brengen. En dan heb je nog de cyclo pousse, waarbij de blote voeten zijn vervangen door een fiets. Eigenlijk een soort Indiase riksja. Ik voel me lang, blank, gezond en rijk. Ik voel me als een meisje uit de 21e eeuw die terugreist in de tijd. Antsirabe heeft een koloniaal verleden en dus voelen we ons in de pousse pousse toch niet helemaal op ons gemak en nemen we alleen de cyclo pousse. We vallen met de neus in de boter want het is zaterdag en op zaterdag vindt in Antsirabe de grootste markt van Madagaskar plaats: de Sobotsy markt. Heel even heb ik het gevoel alsof ik regelrecht een riool in loop, wat een stank. Vlees, gedroogde vis, groenten, elektronica, kleding, je kunt er weer alles kopen. Regelmatig bots ik ineens tegen een paar zwarte ganzen aan die me vanuit een mandje op een rug aanstaren en langs me glijden. We zien een kindje op een berg gedroogde vissen staan en een meisje dat een paar meterslange darmen leegt om er worst van te maken. Voorzichtig haal ik m’n camera uit m’n tas en maak ik toch wat foto’s. Na een klein half uurtje zijn we al snel moe van alle indrukken, armoede en viezigheid en besluiten we weer te gaan. We laten ons nog even wat door de stad fietsen naar het station, onafhankelijkheidsmomument, kathedraal en Hotel des Thermes.

Stichting Madalief

’s Middags nemen we een taxi naar Residence Madalief, ca. 7 km buiten de stad. De residence is opgezet door een Nederlandse vrouw, voormalig reisleidster van Baobab reizen. Met de winst van de residence betaalt ze het schoolgeld van tientallen kinderen uit de omgeving. Ook zorgt ze vanuit de stichting dat 600 kinderen een goede maaltijd krijgen op school of bouwen ze extra klaslokalen. Een supermooi initiatief. Zo kunnen we met onze overnachting mooi iets bijdragen. Vanuit de residence maken we ’s middags nog een 3-uur durende wandeling naar een waterkrachtcentrale en stuwmeer langs landbouw en diverse dorpjes. We zijn een ware attractie en zeggen die middag wel 100x salam (hallo) en viloum (dag). Leuk om de puurheid van de lokale bevolking te leren kennen.

Als de zon bijna ondergaat lopen we tegen zes uur weer terug naar de residence. Als diner proeven we weer wat Malagassische specialiteiten: gefrituurde waterkers, gehaktballetjes van zebu en een soort groentesoep. Daarna liggen we alweer vroeg onder de wol, want is het KOUD in de koudste stad van Madagaskar.

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Ans&Joop schreef:

    Kan best wel een mooi land zijn maar je kunt er niet lekker vrij rond lopen maar moet wel weten wat je doet en ogen van voren en achteren hebben. Wel weer mooie foto’s gescoord.
    xxxPaMa

  2. Ellie en Geer schreef:

    Wat een land joh. Zoveel moois te zien en de bevolking heeft maar zo weinig. Lastig om daar je ogen voor te sluiten. Xx ellie en geer

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s