Als Leila en Gammar onder de sterrenhemel in de Wadi Rum


De Wadi Rum is de grootste woestijn van Jordanië. In tegenstelling tot de kale gele vlaktes van de Sahara, wordt het landschap van de Wadi Rum gekenmerkt door hoge bergen van zandsteen en rood zand. Het doet denken aan een Mars-landschap. Dat vinden meer mensen, want veel films over de planeet Mars zijn hier opgenomen, waaronder The Martian. Ook is het de plek van de film Lawrence of Arabia, naar een waargebeurd verhaal over Sir Lawrence: een Britse officier die hier aan het begin van de 20e eeuw zijn troepen trainde voor een aanval op Aqaba. Bijzondere plek dus. 

Bedoeienen rijstijl

Met een 4wd jeep rijden we met onze bedoeienen gidsen Abdullah & Ali de woestijn in, waar we al snel wilde kameeltjes zien. Zo leuk! De eerste 5 minuten rijden we rustig, daarna scheuren we als een gek door het zand, van links naar rechts wegglijdend. We worden door elkaar geschud en zien alle hoeken van de jeep. Even verderop vragen ze of we zelf willen rijden. Held als ik ben met autorijden, doe ik dat dus niet. Christien wil wel, en Abdullah gebied me achterin de bak van de pick-up bak te gaan staan. En zo crossen we nogmaals door het landschap. Bad ass Christien neemt de rijstijl al snel over en ik slinger bijna uit die pick-up de woestijn in. Abdullah staat van achter tegen me aan gedrukt, ‘zodat ik er niet uit val’. Jaja, genoeg geweest vriend. Ik ga weer binnen zitten. 

Leila en Gammar

Ali laat ons zien waar ze in droge tijden het water opslaan en de schapen onderbrengen tijdens de hitte. We drinken overal versgezette thee op een vuurtje in het zand. We rijden naar diverse natuurlijke bogen in de rotsen, waar de Wadi Rum ook bekend om staat. We klimmen als een berggeitje op een hoge rots en bekijken vanaf daar de zonsondergang. Ali & Abdullah geven ons een nieuwe naam: Christien heet vanaf nu Leila en ik krijg de naam Gammar. 

Onder de sterrenhemel

In het donker rijden we naar ons tentenkamp, waar we die nacht zullen overnachten. Na het eten nemen Abdullah & Ali ons nog een keer mee de woestijn in om vosjes en hyena’s te spotten. Die laten zich helaas niet zien, maar midden in de woestijn, in het pikdonker, genieten we van de sterrenhemel met duizenden sterren. We maken weer een vuurtje en drinken thee. Allemaal fantastisch, behalve als de gidsen het ineens wel erg goed met ons weten te vinden en plannetjes beginnen te maken. Gammar betekent maan en ik heb die naam gekregen omdat ik het licht in Abdullah’s hart breng. Hij heeft nog nooit zo’n mooie vrouw gezien en wil de rest van mijn leven bij me blijven. Hij wil trouwen en ik ben welkom om in de woestijn te wonen. Christien is inmiddels een stukje verderop en ineens begin ik aan het programma Break Free te denken. Met van die verhalen over hoe er een einde aan je leven kwam tijdens je reis. Shit, we zitten hier met twee wildvreemden middenin de woestijn. Ze kunnen nu alles doen wat we willen… Ik probeer het Arabische ego maar niet te krenken en zijn nare ideeën af te wimpelen met een grapje. Ik wil weg, terug naar het kamp. Gelukkig geloven ze in het paradijs en mogen ze van Allah niemand vermoorden en brengen ze ons dus weer netjes terug naar het kamp. Blij dat we weer in ons bedje liggen, ook al vriezen we die nacht alsnog bijna dood. Zo koud! 

Boos

De woestijn wordt al sinds de prehistorie bewoond en is vooral het thuis geweest van de Nabateeërs. We wilden de prachtige rotstekeningen en tempel zien die zij achterlieten. We wilden leren over de huidige bewoners van de woestijn, een inkijkje krijgen in het bedoeienen leven. We wilden ’s avonds bij het kampvuur zingen en muziek maken. Maar in plaats daarvan kregen we twee gidsen die als een gek door de woestijn scheuren, non-stop bellen en whatsappen, 30 sigaretten per dag roken, hoopten dat we hasj bij ons hadden en wel een fijne nacht met ons voor ogen hadden. Bedoeienen 2.0. 

We zijn boos op Ali & Abdullah en dus nemen we de volgende dag een ander vervoersmiddel. We rijden op onze kamelen terug naar Wadi Rum Village. We genieten van het prachtige landschap, de stilte, de lieve kamelenoortjes en onze zwarte kamelenschaduw in het rode zand. Na twee uur kleuren onze billen blauw van het hobbelen. Gelukkig zijn Abdullah & Ali uit het zicht verdwenen en rijden we daarna met een andere, lieve gids nog naar een andere mooie boog in een ander deel van de woestijn. Gelukkig toch nog een mooie afsluiting van de prachtige Wadi Rum! 

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Ans en Joop Manuels schreef:

    Ali en Abdullah zijn boefjes maar jullie hebben wel weer veel gezien en meegemaakt en weer mooie plaatjes geschoten. Leila en Gammar nog veel plezier met het voort zetten van jullie boeiende reis.
    xxxPaMa

  2. Ellie en Geer schreef:

    Mooi hoor die Wadi Rum. Je moet er wel wat voor over hebben om het allemaal te bewonderen. Wilde Ali of hobbelend op een kameel. Gelukkig is het allemaal goed gegaan….xx ellie en geer

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s