Puerto Viejo & Cahuita NP


Bocas del Toro (Panama) ligt dicht bij de grens, dus besloot ik vanaf daar mijn reis verder voort te zetten in een nieuw land: Costa Rica! Ik had al veel verhalen gehoord over de grens oversteken: eindeloos lange wachtrijen, gedoe omtrent of je wel of niet een uitreisticket hebt, skimmen van creditcards omdat je zogenaamd de grensovergang moet betalen etc. Echter verliep bij mij alles soepeltjes: geen wachtrijen, geen gedoe, stempeltje Panama uit, stempeltje Costa Rica in, bruggetje overlopen en daar was ik dan!

In Panama heb ik tot nu toe alles met het OV gedaan, maar het leek me dit keer handiger om de (duurdere) shuttle te boeken naar Puerto Viejo, om weer wat mensen te leren kennen. Dat bleek een goede keus, want ik ontmoette meteen Sanna (Zweden) en Regula (Zwitserland). Met z’n drieën namen we een kamer in een hostel in Puerto Viejo, een plaatsje aan de Caribische kust met overal reggae muziek. Omdat het in Costa Rica een uurtje vroeger is dan in Panama, had ik nog de hele middag om iets te ondernemen.

I want to ride my bicycle, I want to ride it where I like

Samen met Regula heb ik een fiets gehuurd, één van de must do’s in Puerto Viejo. Voor 5 dollar konden we zo de hele middag op ons mooie roze fietsje de weg langs de kust fietsen naar Manzanillo. Onderweg gestopt bij allerlei mooie strandjes, zoals Playa Chiquita en Manzanillo, waardoor de fietstocht van 26 km (!) in de hitte goed te doen was. Goede workout na al dat luie gedoe hier 😉 De weg was echt prachtig! Het valt meteen op dat alles hier zo ontzettend groen is in Costa Rica, in tegenstelling tot de droge gele landschappen van Panama. Onderweg spotte ik ook nog een luiaard, hangend in de boom. Helaas geen aapjes en toekans gezien, dus hopelijk komen die nog.

Cahuita NP

De volgende dag met het andere meisje, Sanna, naar Cahuita NP gegaan, een mooi natuurpark langs de kust. Iedereen was er erg enthousiast over, omdat ze er heel veel dieren hadden gezien. Dus we besloten om de hele trail van 8,3 km te lopen. Dat klinkt niet zo ver, maar het was zo fucking heet, je kon je kleren uitknijpen van het zweet. En het was niet our lucky day, want we zagen helemaal geen dieren! Nou ja, een giftige gele slang en twee wasbeertjes die na één keer met je ogen knipperen alweer verdwenen waren (helaas dus geen foto). Niet echt een goede opbrengst voor bijna 8,5 km. Bij de ingang hadden ze gezegd dat de trail als een soort rondje loopt, maar aan het einde bleek dat je helemaal niet uitkwam bij de ingang! Dus we hadden twee opties; of de hele 8,3 km weer teruglopen (geen optie), of nog eens 3 km lopen naar de weg waar een bus terug zou gaan naar Cahuita. In de brandende zon, zonder schaduw, over een zandpad, zonder water (want dat was natuurlijk al lang op), dus toch maar gekozen om nog verder te lopen. Daarna nog een half uur gewacht op de bus en toen waren we eindelijk weer terug in Cahuita. Bij de ingang werden we ineens nog getrakteerd op white-faced monkeys (capucijnaapjes) dus dat was dan wel weer leuk.

Heet, heter, heetst

Oke, even klagen. Het is hier warm. Heel erg warm. Heet-warm. Normaal kan ik daar heel goed tegen en hou ik ervan. Nu ook, maar mijn lichaam zegt toch steeds “neeeee, veel te warm hier”. De hitte-uitslag komt steeds weer terug. We waren helemaal doorweekt van het zweet na de hike. Daarna onze backpacks weer opgehaald, en daarmee lopen in de zon werkt ook niet mee. Dan kijk je er echt werkelijk waar naar uit, als een soort fata morgana in de woestijn, om even af te koelen in een airco bus. Aan het eind van de dag nam ik samen met Sanna de openbare bus naar San José, de hoofdstad van Costa Rica. Maar wat blijkt: de bussen in Costa Rica hebben (in tegenstelling tot alle bussen in Panama) geen airco! De bus zat overvol en gaf ook nog even fijn de temperatuur aan: 34 graden in de bus! Als een gebraden kippetje in de oven was het enige dat ik nog kon doen naar dat temperatuurbordje staren: 35 graden.. 36 graden.. Het voelde echt als 180 graden. Please, let’s go! Echt, geloof me, de koude druppeltjes van je net gekochte flesje cola die langs je benen naar beneden druppelen, zijn dan echt het hoogtepunt van de dag.

En na de busrit van 4 uur net aangekomen in een chill hostel in San José. Niet zo’n interessante, veilige, mooie stad naar het schijnt, dus we gaan er alleen overnachten en morgen weer verder!

Grens van Panama naar Costa Rica bij Sixaola

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Ans en Joop schreef:

    Wat een belevenissen weer en mooie dingen wat je hebt gezien. En dat je nog kan fietsen haha.
    Ook de foto’s zijn weer mooi.
    Veel plezier nog daar.

    PaMa xxxx

  2. Elly Vaassen schreef:

    Chantal je bent een echte avonturier. Geweldig! En prachtige foto’s.

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s