Lekker kuier in Jo’burg & Pretoria


Na een lange vlucht via Dubai zijn we afgelopen zaterdag aangekomen in Johannesburg. Bij de douane maakten ze het nog even spannend.. Younes werd aangehouden, moest gefouilleerd worden, de douanier kneep even in zijn spierballen, knikte trots en gebaarde dat hij mocht doorlopen. Jaja..


Verrassing
Eenmaal in de aankomsthal wachtte ons een grote verrassing: mijn familie stond er ineens! Superleuk, want we zouden ze eigenlijk pas de volgende dag ontmoeten, maar ze waren alvast naar het vliegveld gekomen om ons te ontvangen. Heel leuk om ze – na 11 jaar! – weer te zien! Ze brachten ons naar het hotel in Johannesburg, waar er een dubbele boeking gemaakt bleek te zijn. We kregen daarom een gratis upgrade naar het guesthouse ernaast, wat veel mooier was! Enige rare was alleen dat de slaapkamer over ging in een open badkamer, dus enige privacy op de wc of onder de douche was er niet. Maar ach, wij zijn de moeilijkste niet met een heerlijk bed na een lange reis!

Blank en niet-blank
Ondanks dat we best moe waren, zijn we ’s middags toch vast begonnen met wat sight seeing, we zijn naar het Apartheidsmuseum gegaan. Indrukwekkende entree, met een kaartje voor ‘niet-blank’ en één voor ‘blank’, wat meteen een statement maakte van hoe de Zuid-Afrikanen vroeger een persoonsbewijs kregen o.b.v. hun huidskleur. Van elkaar gescheiden liepen we dus het eerste gedeelte door het museum. Met veel tekst en foto’s werd vervolgens de nare geschiedenis van de apartheid in beeld gebracht. We waren te moe om alle tekst te lezen, maar de foto’s spraken voor zich. Wel jammer dat de tekst niet wat levendiger gebracht werd, daar hadden we iets meer van verwacht.

Hop op hop off
Zondagochtend hebben we een tourtje door Johannesburg gemaakt met de grote rode hop on hop off bus. Niet gedacht dat ik daar ooit nog in zou zitten, maar door tijdgebrek en waarschuwingen over de veiligheid ging ik overstag. Vervolgens zijn we alleen nergens uitgestapt, want we vonden Johannesburg zo grauw en lelijk, dat we het ook wel prima vonden om het vanuit de bus te zien.

Soweto
Ook hebben we die ochtend een tour door Soweto gemaakt, de township van Johannesburg. Heel indrukwekkend hoe groot deze is. Er leven 5 miljoen mensen, waarvan 5% blank is. We zijn bij diverse plaatsen gestopt, zoals Soccer City: het stadion in de vorm van een kalebas waar in 2010 de WK-finale werd gespeeld. Mooi om te zien! Daarna bij het Baragwanath hospital: het grootste ziekenhuis van heel Zuid-Afrika. Vervolgens bij het icoon van de township: de prachtig beschilderde Orlando towers en later nog het Orlando stadion. Daarna gestopt bij het Hector Pieterson Memorial: de plek waar het 13-jarige jongetje Hector werd doodgeschoten en zo symbool is geworden voor de protesten tegen de apartheid. Ook hebben we even rondgelopen tussen de Afrikaanse bedrijvigheid op Vilakazi street, het centrum van Soweto. Op deze straat bevinden zich ook de huizen van een paar bekende Zuid-Afrikanen, zoals Winnie Mandela (vrouw van..) en Desmond Tutu. Tot slot kwamen we onderweg langs veel shanty towns. Chanti town, dachten we eerst, leuk! Maar nee, shanty towns zijn de armoedige wijkjes zoals je je die voorstelt bij Afrika; krotjes van golfplaten en veel armoede. Ik had dit tijdens mijn vorige reis naar Zuid-Afrika al veel gezien, maar het blijft toch opnieuw naar om te zien..

Koeksisters, miliepap, braai en biltong
’s Middags kwam mijn familie ons weer ophalen in Johannesburg en zijn we naar hun huis gegaan in de hoofdstad Pretoria. Hier hebben we heerlijk typisch Zuid-Afrikaans gegeten. Koeksisters, een soort deegrolletjes met zoete stroop/siroop. Heerlijk! Pap met sous, ofwel mieliepap, wat niets meer is dan een soort kleverige maïspap met tomatensaus. Het klinkt misschien niet zo, maar het is best lekker. En natuurlijk zijn we ook aan de braai gegaan, de Zuid-Afrikaanse barbecue met véél vlees! ’s Avonds nog een stukje biltong gegeten, gedroogd rundvlees, met een heerlijk Zuid-Afrikaans wijntje bij de open haard. ‘Heerlik gekuier’, zoals ze hier zeggen.

Heerlijk ook om weer Zuid-Afrikaans te horen en te praten. Ik versta gelukkig vrijwel alles nog en kon veel vertalen voor Younes, die er de eerste uren geen touw aan vast kon knopen haha. Kombuis, spasie, baklei, izit?, kar, daai een, besig pad, stapelvoedsel, hoerskool, bokkie, aflaai, afdraai, eish, sharp, shame, snaaks, heeltemal, lekker kuier, maak nie saak nie, moenie worrie nie, glad nie.. Younes dacht het zal allemaal wel haha.

Load shedding
De meeste Zuid-Afrikaanse huizen hebben geen verwarming, omdat het simpelweg 10 maanden per jaar zomer is en maar twee maanden winter. Laten wij net in de winter hier zijn, dus we hadden het KOUD! Overdag in het zonnetje was het zo’n 18 graden, maar ’s avonds waren we erg blij met onze lange broek en dikke truien! En dan nog iets vreemds.. Zuid-Afrika levert veel stroom aan andere landen, waardoor ze hun eigen bevolking niet meer van genoeg stroom kunnen voorzien. Daar bedacht de regering iets heel ‘handigs’ op: load shedding. “Elke regio krijgt afwisselend een paar uur per week geen stroom, we maken een app zodat men kan zien wanneer ze geen stroom zullen hebben en klaar is Kees”. En dus heeft mijn familie elk weekend een avond geen stroom. Zo bizar! Het was gelukkig net niet toen wij er waren, maar wie weet gaan we het de komende maand nog een andere keer tegenkomen. Toch maar even een zaklampje kopen dus, voor het geval we ergens ineens in het donker zitten!

Down memory lane
De volgende dag heeft Magda, de ex-vrouw van mijn neef, ons rondgeleid door Pretoria. We zijn bij het werk van Pieter, haar man, gaan kijken, die momenteel een bouwproject leidt bij Blue Sky Projects en een huis van een paar miljoen aan ’t bouwen is. Daarna zijn we naar het huis van Arend en Ruth, mijn oom en tante, gegaan. Dit is het huis waar ik mijn familie 14 jaar geleden voor het eerst ontmoet heb en 11 jaar geleden voor het laatst gezien heb. Helaas zijn mijn oom en tante kort daarna overleden, dus het was dubbel om weer bij hun huis te zijn. Veel mooie herinneringen, maar ook verdrietig omdat ze er niet meer zijn. Er woont nu een Iraans gezin, dat zo lief was om ons binnen te laten en rond te laten kijken. Het huis is erg veranderd. Mijn oom en tante hadden een prachtige enorme tuin vol met bomen, planten en bloemen, volières etc. Nu staan er alleen nog maar een paar bomen en is het een groot kaal veld. Zo zonde! Maar toch fijn om er weer even geweest te zijn.

Tot slot zijn we nog naar de Uniegebouwen gegaan; de plek waar de inauguratie van president Nelson Mandela plaatsvond. Historische plek dus. Nog even met ‘Mandela himself’ op de foto gegaan en toen was het helaas alweer tijd om verder te gaan. ’s Middags namen we met tranen afscheid van mijn familie. Wanneer zouden we elkaar weer zien? Hopelijk snel!

Onze eerste dagen zijn in ieder geval al fantastisch geweest. We zijn benieuwd wat ons nog meer te wachten staat!

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Myra schreef:

    Leuk om je blog te lezen Chantal! Temeer daar we er vorig jaar zelf waren en een beeld hebben van wat je allemaal ziet. Die apartheid vonden wij overigens op veel plaatsen nog altijd voel- en merkbaar. Ook bijzonder om daar familie te hebben en een hoop herinneringen. Geniet van het vervolg van jullie trip!

    1. chantamanu schreef:

      Leuk dat je het leest Myra! Moet ook steeds aan jullie denken, vooral bij St Lucia en nu in de Drakensbergen, omdat ik weet dat jullie daar ook zijn geweest. Loop een beetje achter met m’n blog posten, steeds geen wifi 😦

      De apartheid is inderdaad heel erg voel- en merkbaar. Overal. Vond dat als kind al lastig en nu nog steeds, vooral omdat ik de verhalen zie en hoor van beide kanten. Interessante en mooie reis! En ik ga je misschien wel inhalen met die 4000 foto’s hoor haha.

  2. PaMa schreef:

    Mooie verhalen weer en fijn dat het goed gaat wat vermoedelijk in je volgende tekst tot uiting komt dat het ff wat minder leuk was met die onlusten daar. En leuk dat je de familie sinds 2004 weer heb mogen ontmoeten jammer dat Arend en Ruth er niet meer zijn.
    We zijn in afwachting op de volgende ronde. Veel plezier nog.
    PaMa

    1. chantamanu schreef:

      Ja de ervaring rondom Phalaborwa was minder leuk, maar nu weer heerlijk aan ’t rondreizen. Arend en Ruth zijn vast onze beschermengeltjes geweest 🙂 xxx

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s